زندگی به شکل رقت آوری ارزش کردن داره ...
آقا یه جاهایی یه موقع هایی یه اتفاقایی برام می افته که از شدت ذوق حالت خفگی بم دست می ده ... مثل اون موقع که برای بار اول آمورس پروس رُ دیدم ... یا اترنال سانشاینُ ... یا وقتی گولاک ارکسترا رُ گوش دادم ... اصلن این بیروت تاج سر ماست ... هم شهرش ... که یه روز می رم و تمام غذاهای خوشمزشُ می خورم ... فکر کن حُمُس و مُتَبَّل بزنی بعدشم این شیرینی های خیلی شیرینش رُ ... ولی بیروت اسم یه بند موزیک هم هست که ربطی هم به لبنان نداره ... اتفاقن آمریکائین ... ولی خوشمزه.ن آقا ... می شنوی زندگی تخمی تخمی بت لبخند می زنه ... اصلن کردنش ارزشمند می شه ... شاید برای چند دیقه ... همون چند دیقه ... این آلبوم آخرشون دِ رایپ تاید رُ گوش کنید ...
پ.ن.: کلمات هرزه اند ... هر جائی اند ... تو چه می فهمی ... دهانت را باز می کنی و هر چه به فکرت می رسد و نمی رسد را می گویی ... کلمه طبله می کند ... نم می کشد ... ترک بر می دارد ... آنوقت بنشین و از شکافش زل بزن ... و هی درد تیر بکشد میان استخوانهایت ... بی پدر هر روز در خیابان برای خودش یک پدر دست و پا می کند ... فردا همان را زیر دست و پا له می کند ...
