هی راستی ياد پسته يکی از رفقای نديده افتادم که ميگفت :
آدما همون جور که دوست دارن موقع ريدن تنها باشن موقعی هم که تنها ميشن شروع ميکنن به ريدن ... منتها اين بار به زندگيشون می رينن ... به خودشون به هويتشون و به هر چيزی که دم دستشون هست خصوصا به تنهاييشون و همين هم آخرين شانسشون رو ازشون ميگيره ...
می دونيد آخه تحمل بوی گند چندون آسون نيست ... اصلا آسون نيست ... به خصوص که بخوای ولش کنی ...
پ.ن.۱ :تمام اين نوشته روايتيست تخمی و تخيلی و هرگونه اختلال در حس بوياييتون به خودش مربوطه !
پ.ن.۲ : اينکه دريای عشق ساحل ندارد کون گشاد ژارو بزن !
نويسنده : ناخدا اهب ; ساعت ۳:۳٤ ق.ظ روز ۱۳۸٤/٤/۱٩
تگ ها :
